Włoska anarchia

angielski dla dzieci Rozrastająca się terytorialnie Hiszpania zaczęła w końcu XV w. interesować się terytoriami zamorskimi. Drogę w tym kierunku wskazała jej sąsiednia Portugalia, której uaktywnienie na morzu da się cofnąć do schyłku XIII w., kiedy to nastąpiło nawiązanie stałych kontaktów handlowych między portami śródziemnomorskimi a portami północnymi Francji, Flandrii i południowej Anglii. Lizbona stała się wówczas portem często odwiedzanym przez cudzoziemców, co zaważyło w niemałym stopniu na ożywieniu tak rybołówstwa, jak żeglugi portugalskiej. Rozwijająca się liczebnie flota tego kraju nie przejawiała jednak w ciągu XV w. większej inicjatywy. Uprawiała przede wszystkim rejsy przybrzeżne i niechętnie zapuszczała się na otwarte wody Oceanu. Na nowe tory skierowała ją dopiero inicjatywa infanta portugalskiego Henryka, zwanego ze względu na swoje zainteresowania Żeglarzem (zm. 1460). On to zwrócił we właściwym kierunku dążenia ludzi Zachodu, którzy chcieli wyzwolić się od kosztownego pośrednictwa ludów muzułmańskich, oddzielających Europę od legendarnie bogatych krajów wschodniej i południowej Azji. Zainteresowanie nimi wzrosło znacznie od czasu wędrówek słynnego, podróżnika, weneckiego Marco Polo, który na schyłku XIII w. przebywał przez przeszło dwadzieścia lat we wschodniej i środkowej Azji, popularyzując te kraje w Europie swymi opisami. Coraz więc częściej zastanawiano się nad możliwością znalezienia nowej drogi, która by pozwoliła na nawiązanie bezpośrednich stosunków z legendarnymi Indiami. Henryk Żeglarz, aczkolwiek nie brał osobiście udziału w wyprawach odkrywczych, potrafił nakłonić rozrastającą się flotę portugalską do szukania takich szlaków morskich. Dzięki jego inicjatywie doszło na schyłku XV w. do odkrycia drogi wschodniej do Indii, wiodącej dookoła Afryki. Kredyt gotówkowy